img: https://www.facebook.com/glosy.humanistyki
Opis projektu z kanału Yt https://www.youtube.com/@Glosy_Humanistyki:
„Głosy Humanistyki to naukowo-badawczy projekt społeczny, prowadzony przez wykładowców oraz studentów Uniwersytetu SWPS. Realizowany jest pod postacią 24-odcinkowego podcastu. W każdym rozmawiamy z uczonymi reprezentującymi inną dziedzinę nauk humanistycznych
Chcemy pokazać badaczy i badaczki, którzy odkrywają rzeczy nie tylko przydatne społecznie, ale też fascynujące i otwierające głowę na zupełnie nowe sposoby myślenia o świecie.”
Osobiście dłużej zatrzymałem się przy słowach Prof. Leszka Koczanowicza, które zacytuję:
„Taką osnową humanistyki jest zdolność przesuwania się od jednej perspektywy do innych, czyli wykorzystywania różnych perspektyw, patrzenia na świat z różnych pozycji, pod różnymi kątami. Ale wtedy oczywiście cena jest taka, że nie ma się tego jednego mistrza”.
„[…] zawsze jest coś takiego, że wyniki coś zmienią. W fizyce, w naukach ścisłych jest jakby oczywiste, ktoś odkryje lekarstwo, to jest oczywiste, że to zmieni, tak jak teoria względności, czy ktoś ją rozumie, czy nie, zmieniła nasze spostrzeganie świata. A w humanistyce i w jakimś sensie w naukach społecznych teraz tak bardziej uciekają w taką mimikrę do nauk przyrodniczych, to jest oczywiste, bo to daje większe bezpieczeństwo. Natomiast w humanistyce i naukach społecznych no to są po prostu pewne perspektywy, pewne sposoby, podsuwanie pewnych sposobów rozumienia świata i też w związku z tym jego zmieniania.”
Z perspektywy psychoterapeuty, definiowanie się jako humanista, może być zadziwiające, bo prawdopodobnie większość psychoterapeutów tak właśnie mogłaby powiedzieć o sobie. Jednak humanistyka jest pojęciem znacznie szerszym do psychoterapii, ta zaś jest umieszczana przede wszystkim w naukach społecznych, ale też i medycznych. Mimo wszystko wydaje się, że być humanistą, który pracuje i uczy psychoterapii, odsłania przed tą praktyką jakąś inną perspektywę. Być może nie ma ona dużego znaczenia, gdy liczy się szybkość i efektywność zmiany terapeutycznej, ale gdy w psychoterapii potrzeba czegoś więcej, niż tylko ulga objawowa, to szerokie spojrzenie, jakie oferuje humanistyka, jest obietnicą, do której warto się zwrócić.
Wysłuchałem wszystkich wywiadów i polecam je w całej rozciągłości, a moja uwaga zdecydowanie pozostała jeszcze przy Prof. Ewie Domańskiej (red. „French theory w Polsce”, red. „Hyden White w Polsce”, „Historie niekonwencjonalne”, „Nekros. Wprowadzenie do ontologii martwego ciała”) i Prof. Andrzeju Lederze („Nauka Freuda w epoce Sein und Zeit”, „Nieświadomość jako pustka”, „Prześniona rewolucja. Ćwiczenie z logiki historycznej”).
Prof. Leszek Koczanowicz („Polityka dialogu. Demokracja niekonsensualna i wspólnota krytyczna”, „Niedokończone polityki. Demokracja, populizm, autokracja”, „Lęk i olśnienie. Eseje o kulturze niepokoju”, „Politics of Time : Dynamics of Identity in Post-Communist Poland”, „Wittgenstein and Democratic Politics: Language, Dialogue and Political Forms of Life”, „Somapower: Somaesthetics Reads Politics: Somaesthetics Reads Politics”).
0 komentarzy